We'll always have Paris.

Tuesday, December 30, 2008

Algo de lo que me cansé éste año fue de escribir sin poder poner nombres y onda esperar que se entiendan los palos o las palabras claves, asi que: Betzabé, Javiera, Catherine, Natalia, Francisca, Josie, Matías, Katherine, Fernando, Ana, Valentina, Millaray, .. búsquense, encuéntrense.

~ A Ella la extraño con mi vida, y después de diez años me impresiona de una manera increíble que aún siga a mi lado. . Y es que yo soy tan odiosa, y cuando me da la odiosidad máxima siempre me voy a quejar con ella. Siempre. Ahí puedo estar, llorándole tres días enteros sobre lo mismo, por msn o teléfono, de la forma que sea ella me escucha, me aconseja, me guía. Dicen que es mejor calidad que cantidad, pero yo sé que no me equivoco al pensar que entre nosotras hay de las dos, que un factor ayuda al otro, y así . . Es, sin duda, la persona con la que más altos y bajos he vivido, y estoy segura de que son esos matices los que de alguna forma mantienen ésta relación viva. Ella no puede no ir en primer lugar tanto aquí como en mi vida. Porque son 10 años, porque serán muchos más. Hemos crecido juntas y conoce mis virtudes, pero más que eso: mis defectos. Y me quiere. Aún asi, me quiere.

~ A Ella la dejé ir en el preciso instante que me dí cuenta que ella había hecho lo mismo conmigo. . No fue fácil y debo admitir que tengo recaídas donde me dan ganas de escribirle, tratar de llegar a ella. Pero por muy fuertes que suelan ser aquellas recaídas, yo me prometí respetar la decisión que se tomara, fuese la que fuese, prometí superarlo. Eso sí , para lograrlo me vi obligada a borrar de mi vida muchas canciones, ciertas palabras y algunos recuerdos que al final han ido quedando en el olvido, regresando a ratos al igual que mis recaídas pero siendo obligadas a volver donde las dejé, porque es lo mejor, porque son cosas que pasan. Debo admitir eso sí que aún tengo el último paquete de aquellos dulces.. están guardados bien al fondo de un cajón en mi velador (escondidos, podría decirse). Suelo tomar muy en serio tanto mi palabra como la de los demás. . y yo lo dije. O con ella, o con nadie. Ni siquiera sola. Así es la vida.

~ A Él lo conocí en circunstancias muy extrañas, aunque tal vez no tanto si tomamos en cuenta ésta era moderna que nos ha dado por vivir. . él supo, aquel 29 de octubre, quien yo era inmediatamente, sin haber hablado antes, sin habernos visto siquiera. Algo hizo click, y nunca se lo he dicho pero poco a poco se transformó en mi mejor amigo. De mi lo sabe todo, y lo que no . . bueno, lo supone (y casi siempre acierta). Estuvo conmigo mucho más de lo que yo misma creí que estaría, me acompañó, caminó a mi lado. . tanto por la Alameda cuando yo compraba encargos como en el gran camino de la vida. No conozco su casa, no conoce la mía. Pero yo sé que el cartel y la bici estarán, y él sabe que yo volveré un día de verano para tirarme en el pasto y mirar las nubes. Son cosas que no necesitan ser dichas, sólo se saben. Sólo se saben.

~ A Ella nunca pensé que la perdería, nunca quise perderla en verdad. . pero al mismo tiempo no tengo ya fuerzas para tratar de remediar lo que pasó. Quizás soy yo no más la que cree que ésto no tiene vuelta atrás, debe ser seguramente por la vocecita en mi cabeza que dice que es mejor dejar todo así. . No puedo ni voy a negar en todo caso que fue y sigue siendo importantísima. Una de las pocas personas que supo mantenerme de pie y cuya voz, al atravesar el mundo, traía consigo felicidad inmediata y unas ganas irremediables de poder caminar a su lado, de intentar crecer juntas. Agradezco todos y cada uno de los momentos en los que estuvo conmigo, su presencia (de la manera que fuera) siempre tuvo como cierto efecto de seguridad en mi . . De verdad extraño hablar partidos de fútbol enteros con ella, pero en el fondo sé que todo pasa por algo.

~ A Ella la conocí hace algunos años, sus cuatro por lo menos. . nos presentaron porque según nuestra amiga en común teníamos muchas cosas (valga la redundancia) en común. La conocí, nos reímos, y de ahi que no paramos. Ella es tan especial, y por eso me da rabia que no tenga lo que se merece. Es increíble como la distanca nos unió más y más, pasamos de ser amigas de grupo a ser amigas de verdad, independiente de los demás. . y me agrada eso, me agrada mucho. Conocerla ha sido una de las mayores alegrías, y debo admitir que la echo harto de menos cuando no está cerca. Sólo espero que algún dia sus sueños se cumplan y que pueda alcanzar sus metas. Y así mismo también espero poder estar con ella ese dia, haciendo imitaciones de la SCA y paseando por el centro. Una soñadora, me topé con una eterna soñadora.

~ A Ella la adoro. Nunca me podría haber imaginado que al final de ésta etapa sería justamente ella quien estuviera más cerca mio pero así fue, asi es. Aún dan vuelta sus palabras en mi cabeza, y todavía puedo sentir su último abrazo. "Me esperarás, lo harás?" . . Yo sé que le duele un poco que esté lejos pero su madurez hace que vea las cosas desde otro punto, y que a la misma vez tenga la seguridad que pocos tienen cuando se trata de mi. Ella sabe que volveré: por ella, por otros más. Porque así tiene que ser, es algo natural. Estaré lejos pero siempre la pienso, hasta la sigo soñando! Y aunque ahora todo se vea más lejano, quizás hasta un poco más imposible, yo sé que ella me tiene fé. Asi como yo a ella. Se siente todo tan mutuo en éstos momentos. La adoro, simplemente, la adoro.

~ A Ella. . Uff. Todavía me acuerdo del motivo exacto por el que empezamos a hablar, y créanlo o no, no me arrepiento para nada de haber recurrido a ella, porque encontré en aquella chascona pelicorta, más que una consejera, una amiga. Son en verdad pocas las veces que me ha fallado e incontables las que ha estado presente. De verdad siento que de cierta forma hemos ido creciendo juntas, con cada año que pasa, con cada conversación. Ella es más de lo que muchos suelen ver y me gusta ser parte del grupo que la conoce, que la quiere. Siempre estaré para ella, no se lo digo muy seguido, pero hoy quiero que lo sepa. Nadie como aquella a quien le puse el sobrenombre, nadie como la tachuela.

~ A Ella la dejé de sentir presente éste año y me desesperé inmediatamente. Tomé una actitud a la defensiva, para variar, y me arrepiento hasta el día de hoy de haberlo hecho. Han pasado años desde que nos conocimos, y si bien no hemos sido lo que se puede llamar constantes, siento que el tiempo pesa entre nosotras. Ella se merece el cielo, la luna, las estrellas. Todo. Y si de mi depende que obtenga algo de eso, haré lo que sea necesario para conseguírselo. Me demostró lo que siente al aislarse de todo nuestro mundo menos de mi, y no necesito nada más. Va a ser feliz, yo lo sé. Las personas como ella encuentran la manera sin buscar demasiado. . viene sólo, no más. No la vi mucho, quizás, pero algo suyo se vino conmigo, y permanece a mi lado. Siempre.

~ A Ella la he visto cambiar quizás tanto como ella me ha visto cambiar a mi. Me acuerdo que solíamos pelearnos tanto tanto, y sin embargo nos queríamos demasiado. Bueno, los años no cambian eso, no en mi caso por lo menos. A éstas alturas se ha vuelto todo mejor, estoy comenzando a entender bien sus consejos y no faltan los planes para el futuro .. que un departamento acá, con ésto, con aquéllo. Todo es entretenido cuando se trata de ella y por eso es que me emociona saber que seguirá presente en mi vida. Lo único que lamento es haberme dado cuenta un poco tarde que la chilena bailarina sólo quiso mi bien todo el tiempo. En fin.

~ A Él lo he necesitado más de lo que se imagina, y es que pasamos de ser dos personas del mismo signo y/o barrio a ser dos amigos que de verdad tenían mucho en común y que podian hablar de todo sin ser juzgados ni cuestionados. De él me gusta su forma de ser y la manera en que siempre le encuentra el lado positivo a la vida. Lo quiero porque cuando le dije que seríamos manos no se negó ni por si acaso, casi como si para él no fuera novedad. Es otra de las personas que se merece más de lo que puedo ofrecer, aunque tengo la seguridad de que encontrará el sendero a seguir. (Y, oye. Manda el cigarro! O la mitad. .)

~ A Ella la perdí una vez y jamás me voy a permitir perderla de nuevo. . no si de mi depende, claro está. Y es que con ella puedo ser yo misma sin temor a ser reprimida, y eso es decir demasiado. Su sinceridad y constante apoyo han sido fundamentales a lo largo de los últimos periodos, ha estado siempre, aunque no esté. Ella va a ser grande, aunque sea chiquita como yo, son detalles al fin de cuentas. Poco se sabe de lo que vendrá, pero yo apuesto lo que sea a que oiremos grandes cosas sobre aquella mujer del cabello revolucionado.

~ A Ella la he tenido siempre, sólo que no me costó darme cuenta. Tal vez lo que pasa con nosotras sea algo que pocos entiendan, no lo sé. . No me importa mucho en verdad. Sólo sé que cuando estuve peor la tuve conmigo, aunque fuera a través de una odiosa pantalla. Ella es importante, y si hubiera una palabra que describe algo más que importante sería eso también. Y me hizo tanta falta. . por eso es lo mejor saber que está de vuelta, más grande, igual de especial. Siempre tendremos Marte, no?


Mención honrosa (el orden de los factores no altera el producto): Belén, Coro, Gava, Karen, Jenny, Guto, Faloon, Kari, Conasha, Cam, Shazca, Poleta, Oso, Rulo, Marcela, Prima, Geni, Pucca, Camila, Ghirlaine, Juan, Maga, Gringa, Chico, Benja, Milo, Tolo, Maho, Koke, Marcos.






Si esperaban una descripción de lo que fue el año en sí siento decepcionar aún más, creo haber dicho antes que para mi al final todo se resume en quienes están a tu lado. . Lo que sí puedo afirmar es que algunas cosas salieron precisamente como las quería, y otras se fueron al diablo. Aprendí que soy humana y que mil errores esperan por mi aún PERO lo que más cuenta para mi es que lloré cientos de mares y me Reí a carcajadas un billón de veces. Es en verdad lo único que necesito recordar. Cambio y fuera,


Adiós 2008.

whateverwordsisay . .

Sunday, December 28, 2008

Jag somnade inatt medan jag låg i min sköna säng (äntligen!) och lyssnade på musik.. jag måste ha varit jävligt trött eftersom inget väckte mig, inte ens musiken. . vilket betyder att 1) love song av the cure spelades all night long 2) batteriet måste va skitbra, det har gått typ två dar sen jag ladda min ipod sist .. 3) jag slår vad att jag har blivit hjärntvättad.. jag såg det på dexter's laboratory när jag va liten (fan vad deedee va jobbig förresten..) , nu kommer allt att handla om love song. Allting. Jag e körd. Haha.

dkghdbldf

Saturday, December 27, 2008

Se viene mi súperresumendelañodóndeechoalaguaatodoelmundo. Ahahaha. Si les gusta bien, si no , chupalamapija. (: Yeah ! No loco. No estoy curá' ,

don't you worry, it was just a bad dream

Tuesday, December 23, 2008

Fuck it fuck it fuck it .
Debo decir que desde hace algunos meses odio soñar. . Qué inconsciente más porfiado el mío! Insiste en decidir quiénes permanecerán en el presente, sea de la forma que sea. . Y no po'. Aquí la que decide soy yo :hitler: . Pero usch , nosé ! Ayer igual fue como uno de esos más bien reales , dónde el choque de mis dos mundos por fin se producía y donde yo me decidía por lo que ya casi todos saben. . pero de todas formas aún no puedo creer quienes fueron los representantes de cada mundo , de cada pedazo de mi . . y tampoco lo diré (; . Lo que sí puedo dar son pistas. .. por un lado , tantatatáaan . . Alguien nuevo , que no conozco muy bien pero con quien me río casi todos los dias! Es que está más que loco . . ! Un muchacho que en un principio juzgué mal , y de verdad me arrepiento, porque desde que me quitó el gorro y se lo puso él mismo no he parado de reír (: .. Por el otro lado , bueno . . no podría haber sido otra persona . Quién puede representar mejor que ella el proceso de dejar ir a alguien que de verdad quisiste mucho , mucho tiempo? Nadie, creo yo. No en éste caso por lo menos. Y ahí estaba yo , llorando (pa' variar) , necesitando explicaciones, tratando de entender (otro pa' variar) . . Y ahi estaba ella, sin darle importancia a mi angustia, irritada por saber que era ella la causa de todo (aunque en verdad no es sólo ella, pero como era la representante de aquél mundo. .), y otorgándome esa mirada suya de desaprobación infinita, esa que encaja perfecta en el dicho Si las miradas mataran .. Sí, en eso estábamos cuando de pronto aparecía de nuevo aquel muchacho , aquel que había visto antes dando vueltas, bromeando con todos y conmigo, y que de alguna manera había provocado que abriera los ojos y me largara a llorar para limpiar el alma, para sacar de mí lo que ya no podía seguir ahi . . Y entonces, con tan sólo una pregunta, una simple pregunta, todo se aclaraba . . Elegía el camino que llevo recorriendo hace mucho tiempo, aunque fuese en contra de mi voluntad y querer. Elegía empezar de nuevo , tomar las oportunidades y no quedarme paralizada nunca más, por nada ni por nadie . Elegía vivir , simplemente, sin tener que preocuparme si me olvidarán o si dejaré de ser importante. Y para ser sincera. . Es la mejor opción que pude tomar.

Andmywastedheartwillloveyou ..

Sunday, December 21, 2008

3/4

Thursday, December 18, 2008

"Hay que saber cuándo una etapa llega a su fin. Cuando insistimos en alargarla más de lo necesario, perdemos la alegría y el sentido de las otras etapas que tenemos que vivir.

Poner fin a un ciclo, cerrar puertas, concluir capítulos... no importa el nombre que le demos, lo importante es dejar en el pasado los momentos de la vida que ya terminaron. ¿Me han despedido del trabajo? ¿Ha terminado una relación? ¿Me he ido de casa de mis padres? ¿Me he ido a vivir a otro país? Esa amistad que tanto tiempo cultivé, ¿ha desaparecido sin más? Puedes pasar mucho tiempo preguntándote por qué ha sucedido algo así. Puedes decirte a ti mismo que no darás un paso más hasta entender por qué motivo esas cosas que eran tan importantes en tu vida se convirtieron de repente en polvo.

Pero una actitud así supondrá un desgaste inmenso para todos: tu país, tu cónyuge, tus amigos, tus hijos, tu hermano; todos ellos estarán cerrando ciclos, pasando página, mirando hacia delante, y todos sufrirán al verte paralizado.

RECUERDOS. Nadie puede estar al mismo tiempo en el presente y en el pasado, ni siquiera al intentar entender lo sucedido. El pasado no volverá: no podemos ser eternamente niños, adolescentes tardíos, hijos con sentimientos de culpa o de rencor hacia sus padres, amantes que reviven día y noche su relación con una persona que se fue para no volver. No podemos ser empleados de empresas inexistentes, ni tener vínculos con quien no quiere estar vinculado a nosotros. ¡Los hechos pasan y hay que dejarlos ir! Todo pasa, y lo mejor que podemos hacer es no volver a ello. Por eso es tan importante (¡por muy doloroso que sea!) destruir recuerdos, cambiar de casa, donar cosas a los orfanatos, vender o dar nuestros libros.

Todo en este mundo visible es una manifestación del mundo invisible, de lo que sucede en nuestro corazón. Deshacerse de ciertos recuerdos significa también dejar libre un espacio para que otras cosas ocupen su lugar. Dejar para siempre. Soltar. Desprenderse. Nadie en esta vida juega con cartas marcadas. Por ello, unas veces ganamos y otras, perdemos. No esperes que te devuelvan lo que has dado, no esperes que reconozcan tu esfuerzo, que descubran tu genio, que entiendan tu amor.

Deja de encender tu televisión emocional y ver siempre el mismo programa, en el que se muestra cómo has sufrido con determinada pérdida: eso no hace sino envenenarte. Nada hay más peligroso que las rupturas amorosas que no aceptamos, las promesas de empleo que no tienen fecha de inicio, las decisiones siempre pospuestas en espera del "momento ideal".

La vida está para adelante, nunca para atrás. Si andas por la vida dejando puertas abiertas "por si acaso", nunca podrás desprenderte ni vivir lo de hoy con satisfacción. ¿Noviazgos o amistades que no clausuran?, ¿Posibilidades de regresar? (¿a qué?), ¿Necesidad de aclaraciones?, ¿Palabras que no se dijeron?, ¿Silencios que lo invadieron? Si puedes enfrentarlos ya y ahora, hazlo, si no, déjalos ir, cierra capítulos. Dite a ti mismo que no, que no vuelven. Pero no por orgullo ni soberbia, sino, porque tú ya no encajas allí en ese lugar, en ese corazón, en esa habitación, en esa casa, en esa oficina, en ese oficio.

Tú ya no eres el mismo que fuiste hace dos días, hace tres meses, hace un año. Por lo tanto, no hay nada a qué volver. Cierra la puerta, da vuelta a la hoja, cierra el círculo. Ni tú serás el mismo, ni el entorno al que regresas será igual, porque en la vida nada se queda quieto, nada es estático. Es salud mental, amor por ti mismo, desprender lo que ya no está en tu vida.

DEJARLO IR. Antes de comenzar un nuevo capítulo hay que terminar el anterior: repítete a ti mismo que lo pasado no volverá jamás. Recuerda que hubo una época en que podías vivir sin aquello, sin aquella persona, que no hay nada insustituible, que un hábito no es una necesidad.

Puede parecer obvio, puede que sea difícil, pero es muy importante. Cerrar ciclos. No por orgullo, ni por incapacidad, ni por soberbia, sino porque, sencillamente, aquello ya no encaja en tu vida. Cierra la puerta, cambia el disco, limpia la casa, sacude el polvo.


Deja de ser quien eras, y transfórmate en el que eres... Esa es la vida... "

( Tiempo )

Monday, December 15, 2008

Yo creo que todas las personas tienen una o más palabras favoritas. No me refiero palabras que se digan frase por medio, más bien pienso en esas que causan como emociones cuando uno las dice, escucha, lee o las ve tomar forma, concretarse. Obviamente, al no ser un robot que no sabe sentir -por mucho que desee serlo últimamente-, también tengo las mías. La primera es tiempo . . y no el tiempo de estará nublado o soleado mañana? .. no, no ese (que en realidad vendría a ser clima (:). Hablo del tiempo que es capaz de curar & matar a la misma vez, o también por separado. El que nos alcanza todos, sin excepción. Como que me atrae el poder que logra ejercer, la fuerza con la que lo hace & lo poco que se puede hacer al respecto .. sea en el caso que sea (curar/matar/ambos). Me gusta que el tiempo se tome su tiempo para hacer las cosas -valga la redundancia. ..-, siento que le da un (aún mayor) toque de sabiduría. & esa sería la primera palabra. . profundizar más allá en mi relación con ella sería un error puesto que me pondría a tirar palos pa' allá & pa' acá, asi que, como cierta persona suele decir ( :* ) . . That's all.

* ,

Brindemos por el a m o r & sus fracasos..
quizás podamos escoger nuestra derrota.
El sol limpia las calles , la memoria ..
& feroces pasiones atenúa.
Invéntate el final de cada historia. .
que el amor es eterno mientras dura.

Elemental, my dear Watson.

Tuesday, December 9, 2008

Har ingenting att se fram emot. Där ligger felet, har typ äntligen kommit på det. Förra året, vid det här datumet, var det 6 månader och 2 dagar kvar tills jag åkte till Chile. . . Chile var liksom målet, det som jag kämpade för sedan flyget landade i Sverige den 22 mars 2007 . Det var allt jag hade. Mina drömmar och önskningar och allt det där. Det var riktigt kul att föreställa mig hur dom skulle reagera och jag fick fjärilar i magen när jag t.ex. åkte tuben på väg till skolan och gick igenom min plan (att överraska dom alltså. jag måste säga att jag e stolt som fan eftersom jag lyckades helt och hållet :D) . Och jag nådde målet, för sommarlovet i år va without doubt, det bästa lovet jag har upplevt. Och jag älskar verkligen att det blev så, oavsett vad som hänt dom senaste veckorna, det gör typ inget. Det e bara livet. Man kanske behöver inget att se fram emot. . Eller jo, fast det behöver inte vara så stora saker . . Att ta varje dag som den kommer. Det vill jag göra. Där har jag hittat mitt mål . Nu e jag glad . :) God natt, people!

3.27 am

Sunday, December 7, 2008

det känns som om det va länge sen jag skrev här. jag vet faktiskt inte va jag ska säga. vet typ ej om någon kikar in här nån gång i veckan eller så. i fall nån gör det så måste det va någon från chile. någon som inte kommer att förstå ett ord av detta. höhö. men jag ska skriva nånting ändå. att skriva e det bästa jag kan göra .. typ. tror jag. hoppas det. annars har jag lurat mig själv hela mitt liv. okej, here we go. i fredags va jag i sollentuna me julieta och hennes kompisar. man kan säga att det va ganska roligt . asså jag vet inte, jag mådde typ illa och spydde tequilan när vi skulle hem. ovärt. julietas kompis ville följa mig hem men jag lyckades med att övertyga honom om att jag mådde bra. - det gjorde jag faktiskt, efter ett tag alltså -. jag hatar att spy. det äckligaste man kan gå igenom e att spy. fast att födda barn e iförsig ganska äckligt också. ska sluta skriva om spy och nyfödda barn nu. åh vad jag hatar vintern. jag hatar många saker nuförtiden. vill typ rymma från allting och allihopa - ta inte illa upp nu ni som jag älskar. felet ligger på mig själv -. grejen är. . om jag för nån anledning lyckas med min jagskarymma plan .. vart ska jag ta mig till då? har typ ingenstans att gå. inte ens chile gör mig glad nu eftersom jag har liksom bråkat me nästan alla om det inte e Alla. eller snarare har dom bråkat med mig för dom e dumma och störda och . . ååh jag bryr mig inte. fuck them liksom. usch va jag blir irriterad på mig själv! vad e det för attityd jag har nuförtiden?! har svårt att tro att det e verkligen jag som håller på med detta. jag hittar inte min plats. det har gått dagar, veckor, till och med månader och jag hör fortfarande inte hemma nånstans. mamma skulle gärna vilja analysera mig just nu. det va ju hennes favorit grej att syssla med. att analysera camila ty hon e jobbig och tyst och rymmer hemifrån klockan 3 på natten för att hinna till hemmafesten som dom håller på med hos, till exempel, juanito. han va sjyst. jag slår vad att han inte bråkade me alla han kände. asså jag måste säga en sak. det va fan inte mitt fel att en fönster-dörr-hurmanänkallardomdärstoragrejersombyggdesimittrum kunde hjälpa mig att ta mig ut. det va det inte alls. jag stör mig på allting. det e inte så bra det där, att stör sig på allt alltså. man blir lätt sur/arg och vill typ inte göra nåt åt saken. man ger upp. Jag har gett upp. gud, jag har verkligen gett upp!! det e fan inte okej! jag brukade aldrig ge upp !! jag gillar inte detta. jag vill inte va deprimerad eller ledsen och jag vill fan inte bryta ihop och gråta framför folk . . ååh va jag hatar att gråta framför folk !! känner mig så weak när sånt händer. nu ska det ske en förändring ! ska vara liksom positiv och taggad på allt. och just in case ska jag skriva upp nånting som hände för några dagar sen. fast jag ska inte skriva allting. ååh vafan, det e ändå roligt. för mig. haha.

A: Det luktar fan hasch här!!!!!!.
I: Jävla idiot, det e citron!!!!!!.
A: Haha. Hahaha ..
C: Det e inte roligt.
A: Jag vet. Hahah.
C: Hahahahah.
I: Ni e fan störda.
C & A: Ja. Hahaha.


Sånt e livet.




ps. Camila bryr sig inte ifall hon har språkliga fel. Eller jo, det gör hon visst. Men let's pretend hon e tuff.
ps2. det va lite roligt att han luktade hasch . höhö.

Time can heal us again . .

Tuesday, December 2, 2008

Ache
Can't watch you break
And shatter
Saved
New lives to make
Us better

I'm letting you know
Cleansing my soul
Been letting you know
For days

Turn over everything
Time can heal us again
I'm tender in your arms
Reaching inside of me
Bringing the love I need
The loneliness has gone

Faith
New roads to take
Together
Days
Lying awake
Remember

I'm letting you know
Cleansing my soul
Been letting you know
For days

Turn over everything
Time can heal us again
I'm tender in your arms
Reaching inside of me
Bringing the love I need
The loneliness has gone
 
Design by Pocket